هر که بامش بیش وامش بیشتر

همكاران عزيز در شعب مطلب زير را بخوانند تا هي نگن چرا آقايان در سرپرستي بيكارند!!

--------------------------------------------------------

يه کلاغ روی يه درخت نشسته بود و تمام روز بيکار بود و هيچ کاری نمی کرد... يه خرگوش از کلاغ پرسيد: منم می تونم مثل تو تمام روز بيکار بشينم و هيچ کاری نکنم؟ کلاغ جواب داد: البته که می تونی!... خرگوش روی زمين کنار درخت نشست و مشغول استراحت شد... يهو روباه پريد خرگوش رو گرفت و خورد!

------------------------------------------------------------------------------------

نتيجهء اخلاقی: برای اينکه بيکار بشينی و هيچ کاری نکنی ، بايد اون بالا بالاها نشسته باشی!

نوجوون ها هم  براي خودشون عالمي دارن هاااا...امروز يه نوجوون حدود 15 الي 16 ساله چكي رو آورد نقد كنه..معلوم بود اولين بارشه .بعد از اينكه چكش رو پاس كردم و پولش رو دادم ،چند دقيقه اي ايستاده بود و نمي رفت...پرسيدم :كار ديگه اي داري؟؟؟ گفت:چكم؟؟!! چرا چكم رو پس نمي دي؟؟؟؟؟!!!!!!

تا اين حرف رو زد، صداي خنده مشتري هاي جلوي باجه بلندشد...بنده خدا سرش رو زير انداخت و با خجالت بيرون رفت...

نیستند تعریف می کنم...تلفن بانک سیستمی کامپیوتری و گویا است که اطلاعات

 حساب شما را مانند موجودی و دیگر موارد را به شما اعلام می کند..مثلا وقتی با

تلفنبانک ملی تماس می گیرید صدای ضبط شده ای به شما می گوید :با سلام .به

 سیستم تلفنبانک ملی خوش آمدید..برای حساب جاری عدد۱..کوتاه مدت عدد ۲

......فشار دهید..والی آخر..

و حالا خاطره اینجانب:

اومد در بانك و خرشو پارك كردو اومد توبانك يه چك اورد پشت باجه و گفت پول بده من

 بعد از چك كردن موجودي ديدم موجودي نداره بنابر اين گفتم توحساب پول نداره بنده

 خدا تا اينو شنيد خيلي عصباني گفت اخه شما كه پول نداري بيخود ميكني

بانك ميزني!!!!

     صدای باز شدن درِ جلو را شنیدم. آن یک ورودیِ شیشه‌ای داخل راهرو بود که بعد از دولنگه درِ دیگر قرار داشت. وقتی درِ های اوّل بازمی‌شدند صدای کوچکی از درهای داخلی، که بعلت کشش ملایم هوا بهم می‌خوردند، بلند می‌شد. من سرم را بلند کردم و دیدم که جوانکی با کلاه بیس‌بال، عینک آفتابی و یک بادگیر، وسط راهرو ایستاده است. او که به شیوه‌ی هفت‌تیرکش‌های غرب وحشی فریاد می‌زد و اسلحه‌اش را، که یک هفت‌تیر بود تکان می‌داد، به سرعت خودش را پشت پیش‌خوان رساند. این یک روش معمولی بانک‌زنی نبود که یکنفر مظنون، یادداشتی را بطرف تحویلداربی‌توجّهی که آنطرفِ پیش‌خوان نشسته بلغزاند...که معمولاًما با آن آشنائی داشتیم.

      پسرک بطرف تحویلدار خیز برداشت، (ما یک بانک کوچک بودیم با پیش‌خوان ساده که فاقد شیشه جداکننده بود،) و در کنار ما پشت پیش‌خوان قرار گرفت. پول‌ها مقابل ما آشکارا در معرض دید قرار گرفته بودند. ما حتّا کشوی که پول‌هارا توی آن بگذاریم نداشتیم و تنها یک کامپیوتر روی میز بین من و تحویلدار قرار داشت و من می‌ترسیدم که پسرک به آن صدمه بزند. چیزی که بخاطرم رسید این بود که کشو ماشین اِ‌تی‌ام را باز کنم تا پسرک بتواند پول‌های داخل آن‌را هم براحتی بردارد. خیلی زود من آموزش‌های مربوط به عکس‌العمل در این مواقع را بیاد آوردم که می‌گفت دستورات را همانطور که می‌شنوی اجرا کن نه بیش‌تر ونه کمتر. این اتفاقات در زمانی کمتر از پنج دقیقه واقع شد و جوانک با مبلغی حدود پنجاه هزار دلار بانک را ترک کرد.

     سه هفته بعد، من مشغول غذا خوردن بودم. وقتی ناهارم تمام شد و برگشتم سرِکار، دیدم که تعدادی ماشین پلیس، توی زمین جلو بانک که دسته‌هائی از مشتریان هم آنجا ایستاده بودند و غذا صرف می‌کردند جمع شده‌اند. بنظر می‌رسید که دوباره بانک ما مورد سرقت قرار گرفته‌است. خوشحال شدم که درآن لحظه در بانک نبوده‌ام درعین حال قلبم بخاطر آن‌ها که بودند به شدت می‌زد. دزدی با همان کیفیت انجام شده بود؛ داد کشیدن‌های وقیحانه، اسلحه تکان دادن و پریدن پشت پیش‌خوان و بردن مقدار زیادی پول و فرار...

     بعدازآن ما براساس دستورات پلیس تغییراتی دادیم، ازجمله این‌که محافظ یا دزدگیر شیشه‌ای ضد گلوله کار گذاشته شد. دوباره اتفاق افتاد که رئیس به مرخصی رفت. من در جهت نادرستی، نه پشت جداکننده شیشه‌ای، قرار داشتم که آن لحظه‌ی غیر قابل توجیه دوباره اتفاق افتاد. بعد از شنیدن صدای باز شدن درِ جلو سرم را بلند کردم و سارق را دیدم. همان سارق که در جولای گذشته آمده و پول‌هارا به سرقت برده بود. همان جوانک با کلاه ملوانی و یک پوشش کلاه‌دار. دوباره دزدید ولی این بار پول کمتری بهمراه برد، فقط چند هزار دلار.  

      امّا من هیچگاه آن آدم قبلی نخواهم بود. برای سال‌ها، ترس از آن اتّفاقات به یکنوع شوخی خانوادگی تبدیل شده است. هنوزهم اگر بتوانم از رفتن به بانک‌ها خودداری می‌کنم. حالا یک استفاده کننده مشتاق ماشین‌های اِ‌تی‌ام هستم. کمتر اتفاق می‌افتد که سری به یک شعبه بانک بزنم، بیشتر ترجیح می‌دهم که از شعبه‌های بانک داخل فروشگاه‌های بزرگ استفاده کنم. آن‌ها به نسبت، امن‌تر بنظر می‌رسند.

     با این اوضاع، نمی‌دانم چرا جذب این نمایش تلویزیونی شده‌ام. وقتی به تماشای آن می‌نشینم، نوعی سرگرمی بنظرم نمی‌رسد. بااین‌همه، من آن‌را تماشا می‌کنم، گوئی دلیل خاصی دارد، هنوز نمی‌توانم انگشت روی علّت خاصی بگذارم... 

      با سلام به شما بزرگوارانی که به این وبلاگ سر زدید .

بی شک تمامی مشاغل و حرف دارای ویژگیهای خاص خود میباشد  به

 عنوان مثال موقعی که در جمع قشر معلم قرار میگیرید خاطرات خویش

از دوران تدریس خود را چنان با آب وتاب تعریف مینمایند که هیچ شنونده ای

از شنیدن آن خسته نمیشود .یا موقعی که در جمع بانکیها و علی الخصوص

تحویلداران بانک باشی بحثها و خاطرات بسیار جالب و قابل تآملی مطرح 

میشود که هر چند برای دیگران صرفا جالب و شنیدنی باشد بلکه برای

همکاران بانکی یک آژیر هشدار و خطر نیز تلقی میشود چرا که در

 بانک به اقتضای کارش جعل و سوء استفاده از اسناد و مدارک بانکی

 و ... توسط برخی از جاعلان نیز هست  و همکاران بانکی را با

مشکلات عدیده حقوقی و مالی قرار میدهندلذا این مطالب صرف نظر

 از خاطره برای سایر همکاران یک تجربه و یک هشدار هست که

امیدواریم همکاران عزیز بانکی با ارسال خاطرات و یا مطالب هشداری

و آموزشی خویش به ما و درج آنها در وبلاگ  زمینه آموزش و جلوگیری

 از گرفتار شدن سایر همکاران در زمینه های حقوقی مالی و ... کوشا

باشند .

در ضمن به دلیل اینکه احتمال سوءاستفاده از مطالب وبلاگ ازطرف 

 جاعلان  وجود دارد لذا همکاران سعی کنند مطالب خود را به گونه ای

مطرح نمایند که حالت آموزش به جاعلان را نداشته باشد ونیز از افشاء

اسرار بانکی اکیدا خودداری شود .

در پایان ضمن تشکر مجدد از عزیزانی که ما را با ارسال مطالب خویش

یاری میدهند دست شما را در هر چه پرمحتوا کردن مطالب این وبلاگ

صمیمانه میفشاریم .